Το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Σέκερη

ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΛΙΒΑΝΙΟΥ*

Το περασμένο καλοκαίρι (12/07/2009) η Αυγή δημοσίευσε άρθρο του καθηγητή Κωνσταντίνου Σέκερη, με τίτλο «Μια χειρουργική επέμβαση με αλυσοπρίονο και χωρίς αναισθητικό». Το άρθρο εξέφραζε τη ριζική αντίθεση του καθηγητή στην επικείμενη, τότε, «αναδιάρθρωση του ερευνητικού ιστού» της χώρας, αναδιάρθρωση που έπληττε ιδιαίτερα το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

Στις 15 Σεπτεμβρίου ο Κωνσταντίνος Σέκερης έφυγε από κοντά μας. Η μνήμη του τιμήθηκε από την ανώτατη πολιτειακή αρχή, ελληνικά και διεθνή πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα, εθνικές και διεθνείς επιστημονικές ενώσεις και, κυρίως, από τους μαθητές και τους συνεργάτες του.

Δεν είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίζομαι προσωπικά με τον Κ. Σέκερη. Θυμάμαι, ωστόσο, με σεβασμό τον αφοσιωμένο καθηγητή Βιοχημείας, που τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης μάς προέτρεπε με ζέση, φοιτητές της Φαρμακευτικής στο Μεγάλο Αμφιθέατρο του Νέου Χημείου, να μελετήσουμε σε βάθος τη βιοχημεία των ορμονών και των βιταμινών, ώστε αργότερα ως φαρμακοποιοί-θεράποντες των Επιστημών Υγείας να εξασκήσουμε «κατά τρόπον άριστο τα καθήκοντά μας».

Παράλληλα, θυμάμαι τον προσηνή και μειλίχιο δάσκαλο που είχε πάντοτε διαθέσιμο χρόνο και πόρτες ανοικτές για κάθε φοιτητή ή φοιτήτριά του. Ιδιαίτερα, θυμάμαι τον πανεπιστημιακό–ερευνητή, που, ανοίγοντάς μας νέους δρόμους, προσπαθούσε με πάθος να μας εξηγήσει ότι πίσω από τα πανεπιστημιακά συγγράμματα και την, «στατικά» αποτυπωμένη σε αυτά, συσσωρευμένη ανθρώπινη γνώση, κρυβόταν μια κοπιώδης και μακρόχρονη, μια «εγελιανής διαλεκτικής» πορεία έρευνας και αναζήτησης, με επιτυχίες και αποτυχίες, με σημαντικά σημεία-σταθμούς, με δισταγμούς και αναθεωρήσεις, με υποθέσεις εργασίας, διαψεύσεις ή επιβεβαιώσεις και, κάποτε, με θαυμαστά αποτελέσματα.

Η πρόσφατη αναταραχή στον χώρο των Ερευνητικών Κέντρων έφερε για μια ακόμη φορά στην επιφάνεια ουσιώδη ζητήματα που απασχολούν την ερευνητική, αλλά και την πανεπιστημιακή, κοινότητα, με τα οποία θα πρέπει να «αναμετρηθούμε» στα χρόνια που έρχονται -όπως είναι ο καθορισμός των πρωταρχικών στόχων της εκπαιδευτικής και της ερευνητικής διαδικασίας στην Ελλάδα του σήμερα, η γενναία αύξηση της χρηματοδότησης, η θεσμική διασύνδεση και η διασφάλιση του δημόσιου και ακαδημαϊκού χαρακτήρα των ΑΕΙ και των Ερευνητικών Κέντρων, η ενίσχυση της επιστημονικής αριστείας και, παράλληλα, η ανάπτυξη θεσμών συλλογικότητας, δεσμών συνεργασίας και πνεύματος άμιλλας (ανά)μέσα στους ακαδημαϊκούς φορείς -στη θέση της πολυχρησιμοποιημένης και αμφιλεγόμενης «ανταγωνιστικότητας»- η εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας για το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό και το προσωπικό στήριξης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι προτεραιότητες και τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα της όποιας σύμπραξης των ακαδημαϊκών φορέων με τους αναπτυξιακούς φορείς και τον ιδιωτικό τομέα.

Η θέση του καθηγητή Κ. Σέκερη επί της ουσίας αυτών των ζητημάτων, όπως αποτυπώθηκε στο δημοσίευμα της Αυγής, ήταν η αγωνιώδης φωνή και το ύστατο «παρών» ενός ανθρώπου, που υπηρέτησε με σεμνότητα, ανιδιοτέλεια και με όρους ζωής την υπόθεση της Παιδείας και της Έρευνας στη χώρα -και είθε να τύχει της προσήκουσας προσοχής από πλευράς των κρατούντων.

«Ο Κωνσταντίνος Σέκερης ήταν πλούσιος σε αρετές. Τίμησε τον τόπο και τις επιστήμες» –έγραψε σε σημείωμά του με τίτλο «εις μνήμην Κωνσταντίνου Σέκερη» ο Δ.Χ. στην Αυγή της 20/09/2009. Να προσθέσω πως η πρόσφατη στάση του ήταν ένα λαμπρό παράδειγμα τού πώς, σε περιόδους κρίσεων, διακεκριμένοι για την προσφορά τους πνευματικοί λειτουργοί, μέσα από την προσωπική τους παρουσία και τον δημόσιο λόγο τους, μπορούν να δράσουν ως σημεία αναφοράς και πόλοι ενότητας, βοηθώντας στη διάκριση του μείζονος από τα ελάσσονα στο εκάστοτε επίμαχο διακύβευμα (και έχοντας εξασκήσει, εν τέλει, «κατά τρόπον άριστο τα καθήκοντά τους»).

Πέθανε, στα 76, ο καθηγητής Βιοχημείας Κωνσταντίνος Σέκερης

Ο Κωνσταντίνος Σέκερης, ομότιμος καθηγητής Βιοχημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του ΔΣ των Παιδικών Χωριών SOS, πέθανε την Τρίτη από ανακοπή σε ηλικία 76 ετών.

Ο Δρ Σέκερης σπούδασε Ιατρική αλλά αφιερώθηκε στη βιοχημική έρευνα και ακολούθησε λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα στη Γερμανία και την Ελλάδα.

Αναγορεύτηκε καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μάρμπουργκ το 1969 και από το 1974 έως το 1979 διετέλεσε επικεφαλής του τμήματος Μοριακής Βιολογίας στο Γερμανικό Κέντρο Έρευνας Καρκίνου με έδρα τη Χαϊδελβέργη.

Από το 1977 έως το 2000 ανέλαβε τη διεύθυνση του Ινστιτούτου Βιολογικών Ερευνών στο ελληνικό Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

Από το 1979 έως το 1993 ήταν επίσης καθηγητής Βιοχημείας στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1993 έως φέτος στην Ιατρική Σχολή Αθηνών.

Επί 20 χρόνια ήταν μέλος του ΔΣ των Παιδικών Χωριών SOS και την τελευταία πενταετία πρόεδρός του. Πέθανε μάλιστα κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Παιδικό Χωριό SOS του Πλαγιαρίου Θεσσαλονίκης.

Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί στις 11.00 το πρωί της Παρασκευής 18 Σεπτεμβρίου από τον Αγ. Γεώργιο Κυψέλης, ενώ η ταφή του θα γίνει στη γενέτειρά του το Τολό.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας,
Τον Πρωθυπουργό,
Τον Πρόεδρο και τους Αρχηγούς των Κομμάτων της Ελληνικής Βουλής,
Τους Βουλευτές και Ευρωβουλευτές

Με μεγάλη ανησυχία παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα την αντιμετώπιση του ζητήματος των μεταναστών και των προσφύγων στη χώρα μας, που αφορά επίσης εκατοντάδες ανήλικα παιδιά για τα οποία δεν γίνεται λόγος. Η αντιμετώπισή τους με το χαρακτηρισμό «λαθρομετανάστες» και «παράνομοι» υποηλώνει, σε μεγάλο βαθμό, την παράλειψη της πολιτείας για παροχή προστασίας σε αιτούντες άσυλο και ασυνόδευτους ανήλικους. Οι πρόσφυγες και τα ανήλικα παιδιά που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους εξαιτίας εμπόλεμων καταστάσεων και διώξεων δικαιούνται προστασίας και φροντίδας σύμφωνα με τις Διεθνείς Συνθήκες και τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ.
Τα παιδιά-πρόσφυγες δεν ευθύνονται τα ίδια γιατί έχασαν τα σπίτια και τους γονείς τους, γιατί βρέθηκαν ξαφνικά σε μια βάρκα να θαλασσοπνίγονται, ούτε για τους κινδύνους και τις κάθε είδους ταλαιπωρίες και κακοποιήσεις που υφίστανται. Τα παιδιά-πρόσφυγες φτάνουν στην Ελλάδα σε κατάσταση απόγνωσης, συχνά ασυνόδευτα, εγκαταλείποντας τη χώρα τους προκειμένου να διαφύγουν τον κίνδυνο και έχοντας βιώσει τραυματικές εμπειρίες, έχοντας δει γονείς και συγγενείς να φυλακίζονται, να εξαφανίζονται ή ακόμη και να εκτελούνται. Αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης, στερούνται οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών, και έχουν προβλήματα επικοινωνίας, λόγω γλωσσικών και πολιτισμικών διαφορών.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ επισημαίνει την ανάγκη προστασίας και την έλλειψη κατάλληλων κέντρων υποδοχής στη χώρα μας, καθώς τα ήδη υπάρχοντα «κέντρα διαμονής και φιλοξενίας» είναι στην πραγματικότητα «κέντρα διοικητικής κράτησης». Σε κάθε περίπτωση, θεωρούμε ότι το πρόβλημα δεν λύνεται με επιχειρήσεις «σκούπα» που καταλήγουν σε καταπάτηση των δικαιωμάτων των ανηλίκων και σε πογκρόμ, ούτε και είναι της αποκλειστικής αρμοδιότητας της ΕΛΑΣ. Απαιτείται αποτελεσματικότερη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, δημιουργία δομών υποδοχής στα σημεία εισόδου που θα επιτρέπουν τον εντοπισμό των ατόμων που δικαιούνται διεθνούς προστασίας και Κέντρα Κρατικής Μέριμνας που οφείλει να εξασφαλίσει για τους ανήλικους το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας.
Για τους παραπάνω λόγους ζητούμε από την ελληνική Πολιτεία:
-Να διασφαλίσει το σύστημα ασύλου στην Ελλάδα και να μην επαναπροωθεί ασυνόδευτους ανηλίκους, χαρακτηρίζοντάς τους συλλήβδην λαθρομετανάστες. Μεταξύ των αιτούντων άσυλο περιλαμβάνεται μεγάλος αριθμός ασυνόδευτων ανηλίκων που στερούνται ταξιδιωτικών εγγράφων και προέρχονται από χώρες από τις οποίες είναι αδύνατον, εξαιτίας αντικειμενικών λόγων, να προσκομίσουν τα σχετικά επίσημα έγγραφα αποδεικτικά της ταυτότητάς τους.

Θα πρέπει να τηρείται η αρχή για γρήγορη, δίκαιη και αποτελεσματική διαδικασία ασύλου. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις το 0,05% των αιτήσεων ασύλου σε πρώτο βαθμό έγιναν δεκτές το 2008, ενώ πολύ χαμηλά ήταν τα ποσοστά και στο δεύτερο βαθμό εξέτασης της αίτησης ασύλου (10,29%). Το Προεδρικό Διάταγμα που προωθεί η κυβέρνηση υπονομεύει σοβαρά τη δίκαιη εξέταση των αιτημάτων ασύλου. Το Προεδρικό Διάταγμα αναθέτει την αρμοδιότητα λήψης πρωτοβάθμιων αποφάσεων στους Αστυνομικούς Διευθυντές ανά τη χώρα, ενώ καταργεί τη δευτεροβάθμια εξέταση των αιτημάτων από την Επιτροπή Προσφυγών, χωρίς την εγγύηση μιας ανεξάρτητης, αποτελεσματικής και ουσιαστικής προσφυγής σε περίπτωση απόρριψης, σε αντίθεση με ό, τι επιτάσσει η νομοθεσία της Ε.Ε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ετήσια Έκθεσή του για το 2008, ο Συνήγορος του Παιδιού κάλεσε όλους «τους αρμόδιους κυβερνητικούς και τοπικούς παράγοντες να λάβουν άμεσα τα αναγκαία μέτρα για την προστασία, φροντίδα και περίθαλψη των αλλοδαπών ανηλίκων, απέχοντας από κάθε έκνομη ενέργεια άσκησης βίας σε βάρος τους και διασφαλίζοντας τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη μη έκθεσή τους σε νέους κινδύνους. » Επίσης, ο Συνήγορος του Παιδιού με αφορμή τις επισκέψεις του σε Κέντρα Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων δημοσιοποίησε τις διαπιστώσεις του για τις συνθήκες φιλοξενίας των ανηλίκων και κάλεσε τους αρμόδιους φορείς «να λάβουν άμεσα τα αναγκαία θεσμικά μέτρα για τη φροντίδα των ασυνόδευτων ανηλίκων που βρίσκονται στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις αρχές του ανθρωπισμού και τις επιταγές της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού».ε: Εκθέσεις – Πορίσματα, Κύκλος Δικαιωμάτων του Παιδιού]
το παιδί www.synigoros.gr/0-18
- Να διασφαλίσει σε κάθε περίπτωση το διαχωρισμό των ανηλίκων από τους ενήλικες.
-Να σεβαστεί το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση.
-Να ενισχύσει τις Στέγες των ΜΚΟ για ανήλικους και να εξασφαλίσει Κέντρα Κρατικής Μέριμνας για τους ανήλικους, οργανωμένα από το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας.
-Να αναθέσει σε έμπειρους και ειδικευμένους επιστήμονες το σχέδιο μέριμνας και τη φροντίδα για τους ανήλικους.
-Να ενισχύσει τη δράση και να προωθήσει άμεσα τη συνεργασία με τις ΜΚΟ που μπορούν να προσφέρουν κάθε είδους υποστήριξη στους ανήλικους.


«Είμαστε άνθρωποι, είμαστε παιδιά» δηλώνουν με κάθε τρόπο οι ανήλικοι πρόσφυγες. Είναι μια φωνή που πρέπει να ακουστεί από όλους, κυβερνητικούς αξιωματούχους, φορείς, πολίτες, ΜΜΕ, και την οποία οφείλουμε να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο. Τα δικαιώματα των παιδιών- προσφύγων διασφαλίζονται από διεθνείς συμβάσεις που η χώρα μας έχει υπογράψει και στις οποίες οφείλει σεβασμό αλλά και από τη συνείδηση και τη συλλογική δράση όλων μας.

Αθήνα, 23 Ιουνίου 2009
Τα μέλη του Δ.Σ. της Μ.Κ.Ο. “Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού”

2nd Sunshine Reggae Festival για τα Παιδικά Χωριά SOS

Ένα από τα σταθερά καλοκαιρινά μας ραντεβού κάθε χρόνο είναι και αυτό με τη ρέγκε μουσική. Ο ρυθμός, ο χορός, η φιλοσοφία της, την καθιστούν απαραίτητη στην καλοκαιρινή μας διάθεση. Έτσι λοιπόν μετά την περσινή επιτυχία του 1st Sunshine Reggae Festival, θα πάρουμε και φέτος μια γεύση της ρέγκε κουλτούρας στις 27 Ιουνίου στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι. Μερικά από τα καλύτερα συγκροτήματα της σύγχρονης ρέγκε μουσικής από τη διεθνή σκηνή θα βρεθούν στον ίδιο χώρο στο μεγάλο πάρτι του 2nd Sunshine Reggae Festival.

Οι No More Babylon, o Earl 16, o Ranking Joe, o Kenny Knots και οι Franziska, θα μεταμορφώσουν τη βραδιά σε μια αξέχαστη μουσική εμπειρία.

Οι Γάλλοι No More Babylon, με τους ερωτικούς αγγλικούς στίχους, μετά από 14 χρόνια ωριμότητας και δοκιμασίας στα συναρπαστικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, ξεσηκώνουν ακόμα το κοινό τους. Ακούγοντας τις μελωδίες τους καταλαβαίνουμε όσους υποστηρίζουν ότι η ρέγκε μουσική δεν είναι υπόθεση μόνο της Τζαμάικα.
Ο Earl16, που πριν ακολουθήσει σόλο καριέρα, συνεργάστηκε με πολλά αντιπροσωπευτικά ονόματα της ρέγκε σκηνής, θα έρθει στην Αθήνα έχοντας στις μουσικές αποσκευές του τα δυναμικότερα τραγούδια του.
Ο Ranking Joe είναι από τους πρωτοπόρους dj τραγουδιστές των ‘70es, με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του τόσο στην Αγγλία όσο και στις άλλες μουσικές μητροπόλεις. Με τα live του κρατάει ζωντανή την ρέγκε κουλτούρα και τη φιλοσοφία της.
Οι Franziska από το Μιλάνο, με τραγουδιστή τον Roddy Labonte από τις Σεϋχέλλες, που πέρσι με το «The Herb» κέρδισαν το διαγωνισμό GMMA για το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς, έχουν ένα σύγχρονο διεθνή χαρακτήρα που είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της ρέγκε του μέλλοντος.
Ο Kenny Knots, ένας από τοςυ δημοφιλής τραγουδιστές του Λονδίνου, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, με συνεργασίες με όλη σχεδόν την αγγλική και την ευρωπαϊκή ρέγκε σκηνή, παραμένει μία από τις σταθερές αξίες του χώρου και ένας από τους πιο αυθεντικούς εκπροσώπους της ρέγκε κουλτούρας.

Το 2nd Sunshine Reggae Festival είναι αφιερωμένο στα Παιδικά Χωριά SOS, που αποτελούν έναν ενεργό πυρήνα της Ελληνικής κοινωνίας που στοχεύει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων των παιδιών. Τα Παιδικά Χωριά SOS δραστηριοποιούνται σε πανελλαδική βάση μέσα από προγράμματα προστασίας και φροντίδας των παιδιών με τη δημιουργία κλειστών και ανοιχτών δομών. Σκοπός των Παιδικών Χωριών SOS είναι να επαναφέρουν τα παιδιά, που δεν μπορούν να μεγαλώσουν με τους φυσικούς τους γονείς, στο φυσικό κοινωνικό κύτταρο, την οικογένεια. Πρόκειται για μια συνεχή κοινωνική διαδικασία όπου η καθημερινή εφαρμογή της αποτελεί μια διαφορετική μορφή κοινωνικής περίθαλψης, αλλά και μια συνεισφορά στη διαμόρφωση μιας ειρηνικής και ανθρώπινης κοινωνίας. Τα Παιδικά Χωριά SOS, που ιδρύθηκαν το 1975, προσφέρουν τις μακρόχρονες υπηρεσίες τους σε κάθε παιδί ξεχωριστά από τη νηπιακή ηλικία μέχρι εκείνο να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του κοινωνικά και επαγγελματικά, στηρίζοντας το έτσι στο πιο βασικό στάδιο της ζωής του.
ΠΗΓΗ: avopolis.gr

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΞΕΝΩΝ SOS ΕΛΙΖΑ

Όπως γνωρίζετε, τα Παιδικά Χωριά SOS, ειδικά αναγνωρισμένο Φιλανθρωπικό Σωματείο (ΝΠΙΔ), στα πλαίσια των κοινωνικών σκοπών που πιστεύει και υπηρετεί και έχοντας σαν σκοπό την αντιμετώπιση των σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα τα βρέφη και τα μικρά παιδιά, ξεκινά τη λειτουργία ενός νέου προγράμματος, με την ονομασία «Ξενώνας SOS ΕΛΙΖΑ».

Το πρόγραμμα αυτό, που λειτουργεί σε ακίνητο ιδιοκτησίας μας στο Μαρούσι, οδός Δασκάλου Κίτσου 16, περιοχή Αγίου Θωμά, έχει διττό χαρακτήρα γιατί αφενός προστατεύει βρέφη και μικρά παιδιά σε ανάγκη, αφετέρου παρεμβαίνει θεραπευτικά στις φυσικές τους μητέρες έτσι ώστε να μπορούν τα παιδιά να επανέλθουν σε αυτές.

Τα παιδιά θα παραμένουν στο Κέντρο για τη μέγιστη περίοδο των 2 ετών, όπου με τη βοήθεια εξειδικευμένου προσωπικού θα γίνεται προσπάθεια για τη θεραπεία και την προετοιμασία τους για ομαλή κοινωνική επανένταξη. Παράλληλα, η προσπάθεια στήριξης θα στρέφεται και προς τη φυσική τους οικογένεια, ώστε να μπορέσει να τους υποδεχθεί μετά την παραμονή τους στο Κέντρο. Στις περιπτώσεις που αυτό θα κρίνεται αδύνατο, τα παιδιά θα εντάσσονται σε Οικογένειες SOS στα Παιδικά Χωριά SOS και θα ακολουθούνται οι διαδικασίες εκπαίδευσης και κοινωνικής ένταξης που εφαρμόζονται και στα άλλα μας παιδιά.

Το συγκεκριμένο ακίνητο όμως είναι περιορισμένης χωρητικότητας και δεν μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερα από 10-12 παιδιά. Στο οικόπεδο, στο οποίο βρίσκεται το ακίνητο, έχουμε την δυνατότητα να οικοδομήσουμε ένα επιπλέον οίκημα, 350 τ.μ. και να διαμορφώσουμε και χώρους παιχνιδιού και περιβαλλοντικής ευαισθησίας των μικρών παιδιών.

Ο Ξενώνας εφαρμόζει τα Standards QUALITY4CHILDREN τα οποία έχει εντάξει στο Κανονισμό Λειτουργίας του

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ POST

Αναδημοσιεύουμε την ανάρτηση που δημοσιεύτηκε στο blog : psi-action λόγω του ενδιαφέροντος που έχει σε σχέση με την υπαρκτή κακοποίηση που υφίστανται τα παιδιά στα Ιδρύματα ,λόγω της έλλειψης ποιοτικών κανονισμών
"Τα δικαιώματα των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα:

Το 2005 η Επιτροπή των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις επιπτώσεις του ιδρυματισμού στα παιδιά και τις σύγχρονες αποδεκτές αρχές φροντίδας τους, όσο και την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών του Ανθρώπου, υιοθέτησε την "Σύσταση προς τα κράτη μέλη σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα". Σε αυτήν, αναφέρεται ρητά ότι η τοποθέτηση των παιδιών σε ιδρύματα θα πρέπει να είναι η έσχατη λύση. Ότι θα πρέπει όταν αυτό συμβαίνει τα παιδιά στα ιδρύματα να μεγαλώνουν με αξιοπρέπεια, στις καλύτερες δυνατές συνθήκες, χωρίς να περιθωριοποιούνται και με πρωταρχικό στόχο την επιτυχή κοινωνική τους επανένταξη το συντομότερο δυνατόν. Ειδικότερα, τονίζεται ότι θα πρέπει να δίνεται η απαιτούμενη σημασία στις ειδικές ανάγκες των παιδιών με αναπηρία χωρίς ίχνος διάκρισης. Επίσης, αναφέρεται μεταξύ άλλων ρητά το δικαίωμα των παιδιών στην διατήρηση των οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών, το δικαίωμα της υψηλής ποιοτικά ιατρικής φροντίδας προσαρμοσμένης στις ανάγκες και την ευημερία τους και το δικαίωμα του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για συνθήκες ανθρώπινης και μη υποτιμητικής μεταχείρισης. Ειδικότερα, το τελευταίο αφορά στην προστασία των παιδιών από σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, ταπεινωτική συμπεριφορά, κακομεταχείριση ή καθημερινή βία. Επιπλέον στην Σύσταση συμπεριλαμβάνονται κατευθυντήριες οδηγίες και προδιαγραφές ποιότητας. Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι ο χώρος τοποθέτησης πρέπει να βρίσκεται κοντά στο οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού, η μονάδα φιλοξενίας πρέπει να είναι μικρής κλίμακας, ώστε να παρέχει μία όσο το δυνατόν πιο οικογενειακή ατμόσφαιρα, καθώς και ότι η ψυχοπαιδαγωγική στρατηγική πρέπει να στοχεύει στην ανάπτυξη του παιδιού, διατηρώντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή με το δίκτυο της κοινοτικής ζωής εκτός ιδρύματος.

Παιδιά στα ιδρύματα της χώρας μας:

Στη χώρα μας συνεχίζει να παραμένει ένα εκτεταμένο ιδρυματικό σύστημα που συγκροτείται από μεγάλα δημόσια ιδρύματα και πολλά μικρά ιδιωτικά ιδρύματα φιλανθρωπικών φορέων, διεσπαρμένα σε όλη τη χώρα, τα όποια εποπτεύονται από την κοινωνική πρόνοια του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα στο σύστημα φροντίδας των παιδιών με αναπηρίες συνεχίζει να κυριαρχεί ακραίου βαθμού ιδρυματισμός, σε σημείο που να καταργείται κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων και να παρατηρούνται γενικευμένα φαινόμενα ιδρυματικής παραμέλησης και κακοποίησης.

Η περιγραφή της ιδρυματικής καθημερινής ζωής ενός παιδιού, που ακολουθεί στη συνέχεια και είναι αποτέλεσμα παρατήρησης, αφορά στο 2007 σε ένα από τα ιδρύματα της χώρας μας. Η κατάσταση είναι ενδεικτική της καθημερινής ζωής εκατοντάδων άλλων παιδιών με αναπηρίες που ζουν σε ιδρύματα.

Η καθημερινή ζωή ενός παιδιού στο ίδρυμα:

Ο Νίκος είναι 10 ετών. Έχει σύνδρομο Down. Είναι ένα από τα πιο μικρά παιδιά του ιδρύματος. Εισήχθη σε αυτό σε ηλικία δύο ετών.

Παραμένει σε ένα από τα τέσσερα δωμάτια θαλάμου του ισόγειου, στον οποίο βρίσκονται είκοσι πέντε παιδιά. Το δωμάτιό του, που μοιράζεται με άλλα τέσσερα παιδιά, είναι βαμμένο με άσπρο και πορτοκαλί χρώμα. Οι τοίχοι είναι δίχως κανένα διακοσμητικό στοιχείο, άδειοι. Υπάρχει μόνο ένα παράθυρο με προστατευτικά σίδερα.

Ο Νίκος ξυπνάει στις 7.30 το πρωί. Είναι δεμένος, με μία λωρίδα άσπρου σεντονιού, από το πόδι στο κρεβάτι. Φοράει ένα λερωμένο φαρδύ κοντό μπλε σκούρο ολόσωμο φορμάκι. Στις 8.00 μπαίνουν στο δωμάτιο δύο νοσοκόμες και μία περιθαλπόμενη του ιδρύματος με νοητική καθυστέρηση που τις βοηθάει στις δουλειές. Η μία νοσοκόμα σπρώχνει ένα σιδερένιο καρότσι στο οποίο επάνω είναι τοποθετημένα μπιμπερό και φάρμακα και κάτω μπάμπερς. Η μία κατευθύνεται στον Νίκο με ένα μπιμπερο γάλα. Τον ταΐζει στο κρεβάτι του, δεμένο. Ο Νίκος πίνει γρήγορα, δίχως να παίρνει ανάσα. Κυλάει γάλα από το στόμα στο λαιμό του. Το φορμάκι του λερώνεται. Στη συνέχεια η νοσοκόμα παίρνει από το καρότσι μια πλαστική σύριγγα που βρίσκεται μέσα σε ένα από τα μπουκάλια με σιρόπι. Χρησιμοποιεί την ίδια για την φαρμακοδοσία όλων των παιδιών. Την γεμίζει και πηγαίνει στο Νίκο. Οι κινήσεις προς το παιδί, είναι απότομες. Πιάνει απότομα και με δύναμη τα μάγουλά του και τα πιέζει. Το παιδί ανοίγει το στόμα με έκφραση οδύνης δίχως να αντιδρά. Του αδειάζει το φάρμακο και φεύγει προς ένα άλλο παιδί. Ο Νίκος μένει λερωμένος από το γάλα που έπεσε επάνω του. Ανοίγει το φερμουάρ από το φορμάκι του και προσπαθεί να βγάλει το πάμπερ του. Κατορθώνει να τραβήξει ένα μέρος και το σκίζει σε κομματάκια. Τα βάζει στο στόμα του. Αρχίζει και τα μασάει. Το στόμα του είναι μπουκωμένο.

Μετά από μισή ώρα, στις 11.30 μπαίνει ένας νοσοκόμος στο δωμάτιο. Βλέπει το παιδί και φωνάζει: "Πάλι τα ίδια, θα μας κλείσεις μέσα". Το σφίγγει από τα μάγουλα για να ανοίξει το στόμα του και να τον καθαρίσει. Ο Νίκος αρχίζει να κλαίει.

Στις 12.30 ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει μία νοσοκόμα με το σιδερένιο καρότσι μεταφοράς του φαγητού. Στο επάνω ράφι είναι τοποθετημένη μια μεγάλη κατσαρόλα. Δίπλα, σιδερένια πιάτα σερβιρισμένα με φαγητό, όπως και στο κάτω ράφι. Η νοσοκόμα αρχίζει να δίνει τα φάρμακα στα παιδιά. Σε μία κουταλιά φαγητού βάζει τα φάρμακα και τους τα δίνει. Με το ίδιο κουτάλι για όλα. Στη συνέχεια παίρνει ένα πιάτο και αρχίζει το τάισμα του Νίκου. Το παιδί στέκεται όρθιο. Πιάνει το πιάτο με τα χέρια του. Καταπίνει γρήγορα δίχως διάλειμμα. Έπειτα, με μία βρεγμένη μπλούζα του σκουπίζει το στόμα. Στη συνέχεια πάει σε άλλο παιδί. Ο Νίκος συνεχίζει να την κοιτάει.

Στις 13.00 μπαίνει η άλλη νοσοκόμα με την περιθαλπόμενη που την βοηθά. Η νεαρή κοπέλα που έχει νοητική καθυστέρηση αρχίζει να αλλάζει πάμπερς στα παιδιά. Αφού πρώτα λύνει το Νίκο, του βγάζει το φορμάκι. Το παιδί μένει γυμνό, τον αλλάζει και του φοράει πάλι ένα μπλε σκούρο φορμάκι. Τον δένει στη μέση με ένα μακρύ κομμάτι από ένα σκισμένο σεντόνι, για να μην του πέφτει το πάμπερ. Έπειτα του δένει πάλι το πόδι στο κρεβάτι. Μετά ο Νίκος ξαπλώνει και κοιτά επίμονα το ταβάνι.

Στις 16.30 μπαίνει η νοσοκόμα στο δωμάτιο. Είναι η ώρα για το απογευματινό άλλαγμα. Ο Νίκος έχει ξανά λερωθεί. Η νοσηλεύτρια δεν δίνει σημασία σε τι κατάσταση βρίσκεται το παιδί.

Στις 20.20 έρχεται η νοσοκόμα για το βραδινό φαγητό και την φαρμακοδοσία. Ακολουθεί την ίδια διαδικασία όπως το μεσημέρι. Δίνει νερό σε όλα τα παιδιά με το ίδιο μπιμπερό. Τα φώτα του διαδρόμου και του δωματίου δεν σβήνουν. Ο Νίκος και τα άλλα παιδιά παραμένουν κλεισμένα στο δωμάτιο για όλο το βράδυ.

Αυτή είναι η καθημερινή ζωή του Νίκου και πολλών άλλων παιδιών που έχουν την ατυχία να περιθάλπονται στα Ελληνικά ιδρύματα. Δυστυχώς, τα προγράμματα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στη χώρα μας, τα οποία έδωσαν την ευκαιρία σε εκατοντάδες πρώην έγκλειστους στα ιδρύματα της χώρα μας να ζήσουν σε κοινοτικές δομές, δεν συμπεριέλαβαν τα ιδρύματα για παιδιά (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).

Το κείμενο και η περιγραφή της καθημερινής ζωής του Νίκου, αποτελούν αποσπάσματα από επιστημονικό άρθρο, ομάδας κοινωνικών λειτουργών, με τίτλο “Παιδιά με αναπηρίες σε ιδρύματα στην Ελλάδα: Το φαινόμενο της παραμέλησης και κακοποίησης από το θεσμό” (Χ. Ασημόπουλος, Μ. Μαργαριτίδου, Α. Μαυρομάτη, Μ. Παρασχάκη, Ι. Ψαρά), το οποίο θα δημοσιευθεί σύντομα στο περιοδικό Κοινωνική Εργασία (Επιθεώρηση Κοινωνικών Επιστημών).

Η φωτογραφία είναι από το "Παιδιά στο Άσυλο της Λέρου" της ΕΨΥΠΕ (εκδ. Καστανιώτη, 1995)."

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ EUROCHILD ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Η EUROCHILD και η EURONET συνέταξαν το μανιφέστο "MAKE CHILDREN'S RIGHTS A PRIORITY" το οποίο απευθύνεται σε όλους τους υποψηφίους Ευρωβουλευτές με σκοπό να τους ευαισθητοποιήσουν ώστε να αναλάβουν δράσεις.
Το πλήρες κείμενο του ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ είναι στην διάθεση όλων των υποψηφίων Ευρωβουλευτών και ελπίζουμε ότι θα ανταποκριθουν σε αυτό.