ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΑΣΕΛΓΟΥΣΕ ΣΕ ΑΝΗΛΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΟ ΙΩΣΗΦΟΓΛΕΙΟ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ (ΠΑΙΔΟΠΟΛΗ :ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ)

Η ΕΙΔΗΣΗ:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΑΣΕΛΓΟΥΣΕ ΣΕ ΑΝΗΛΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΟ ΙΩΣΗΦΟΓΛΕΙΟ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ (ΠΑΙΔΟΠΟΛΗ :ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ)

www.NeaSmyrnilive.gr /  Ιωσηφόγλειο

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ :

·      Το αρμόδιο Υπουργείο αγνοεί σήμερα πόσα παιδιά έχει στην άμεση (ΝΠΔΔ) ή έμμεση (ΝΠΙΔ, ΜΚΟ...) ευθύνη του για φροντίδα.

·      Οι φορείς που φιλοξενούν/φροντίζουν/επιμελούνται/διαπαιδαγωγούν τα παιδιά, εφαρμόζουν ο καθένας τη δική του πολιτική και τα αποτελέσματα ποικίλουν στον άξονα άριστα έως ακόμα και βλαπτικά για τα παιδιά.

·      Ο έλεγχος είναι ευκαιριακός (επιθεωρητές Υπουργείου), εστιασμένος «στην εύρυθμη λειτουργία» όπως αυτή γίνεται κατανοητή μέσα από τον περιορισμό των  νομικών και διοικητικών κανόνων.

·      Οι πιστοποιήσεις «οπισθοχώρησαν» πριν ξεκινήσουν.

·      Το σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων της Παιδικής Προστασίας «όπως γίνεται» δεν έχει κανένα όφελος ως προς τους εξυπηρετούμενους (όλοι άριστοι, φιλότιμοι, κ.λ.π.- πολύ κακό όμως το αποτέλεσμα), μπορεί να αποτελεί και ένα άλλοθι με αρνητικά αποτελέσματα.

·      Οι περισσότεροι φορείς (ΝΠΔΔ) αγνοούν, παραμελούν και πάντως δεν έχουν ενσωματώσει Συστάσεις και κατευθύνσεις  της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

·      Η δια βίου εκπαίδευση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η εποπτεία και υποστήριξη των εργαζομένων είναι ανύπαρκτη επίσης.

·      Τα δικαιώματα των παιδιών; Ουδέν σχόλιο.

Συνεπώς: ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΣΧΕΙ.

Η Παιδόπολη ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ, παραδοσιακό ΄Ιδρυμα, στο κέντρο της Ελλάδας, στο κέντρο της Αθήνας, συμβαίνει στην παρούσα φάση να είναι ένας θλιβερός – θαμπός καθρέπτης αυτού του συστήματος.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ:

Ο ισχυρισμός μας συνδέεται με τα παρακάτω ερωτήματα (επιπλέον αυτών που η κα Μ.Ζ) υποβάλλει στην επιστολή της.

·      Ποιός παράγοντας της Παιδόπολης «έδωσε το στυλό» στην κα Μ.Ζ; Ήταν αυτή και μόνον αυτή, που έπρεπε «να βγάλει το φίδι από την τρύπα»; Πως ένα νέο άτομο που δικαιούται επιτέλους να πορευθεί σε μια ήσυχη ζωή παίρνει ουσιαστικά  μόνη της την ευθύνη της προστασίας των μικρότερων παιδιών; Γιατί είναι ένα «παιδί» (αρκετά ¨γενναίο» οπωσδήποτε) που χρειάζεται να προστατεύει τα παιδιά; Οι αρμόδιοι γι’ αυτό ενήλικες που είναι; τι κάνουν,; πως έχουν κατανοήσει τον ρόλο και την ευθύνη τους;

·      Οι (εκτός του συγκεκριμένου κοινωνικού λειτουργού) εξειδικευμένοι φροντιστές των παιδιών δεν έχουν ήδη διδάξει στα παιδιά το σύστημα μη τραυματικής και έγκαιρης αναφοράς της παραβίασης των ατομικών τους δικαιωμάτων;; Γιατί; (Να υποθέσουμε ότι στα δικά τους παιδιά το έχουν πράξει;)

Ø  Απευθύνθηκαν μήπως αλλά κανείς δεν τις πίστεψε, δεν τις πρόσεξε, «δεν θέλησε να ανακατευτεί» ;

Ø  Δεν είχαν εμπιστοσύνη σε κανέναν για ν’ απευθυνθούν ; Είναι σα να λέμε «ορφανά φροντιστών» ; Πόσοι είναι οι υπάλληλοι; Γιατί σε κανέναν; Γιατί κανένας ;  Να υποθέσουμε ότι μια έφηβη, που μένει έγκυος χρειάζεται να φτάσει στον 6^ο μήνα για να το αντιληφθούν οι φροντιστές της, αφού σε κανέναν δεν έχει εμπιστοσύνη; (Και αυτό ονομάζεται: επιμέλεια ανηλίκων;;)

·      Είναι το μόνο περιστατικό που πλήττονται σοβαρά κάποια δικαιώματα παιδιών στο συγκεκριμένο χώρο, το τελευταίο διάστημα; Τι θα σημαίνει αν αποδειχθεί ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης και απεύθυνσης στο προσωπικό είναι  εκτεταμένη κατάσταση ;

·      Γνωρίζουμε τον συχνό και ατεκμηρίωτο ισχυρισμό των χώρων αυτών, ότι δηλαδή: «τα προσωπικά  προβλήματα των παιδιών» ευθύνονται για μια αρνητική εξέλιξη της ζωής τους,  ίσως και για τη διατύπωση παρόμοιων κατηγοριών στους φροντιστές τους!!! Μα για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων οι γονείς και οι αρμόδιοι εισαγγελείς εμπιστεύονται τα παιδιά στους εξειδικευμένους επιστήμονες. Συνεπώς, πριν η ευθύνη μοιραστεί «με επιστημονικά επιχειρήματα», μήπως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε και απλά, λογικά επιχειρήματα;;

·      Ποιό είναι το όριο που η κακώς εννοούμενη «συναδελφική αλληλεγγύη» θα δώσει την απόλυτη προτεραιότητα στο απόλυτο συμφέρον των παιδιών; Γιατί τόση χρόνια σιωπή από επιστήμονες μάλιστα παιδαγωγούς ;

·      Τα ονόματα των παιδιών είναι παντού, της αρμόδιας διοικήτριας πουθενά. Γιατί ;

·      Τι βαθμό είχε στην αξιολόγησή του ο συγκεκριμένος υπάλληλος ; Πως ήταν γενικότερα η επαγγελματική του στάση και ικανότητα; Ποιο εργασιακό του επίτευγμα δικαιολογούσε την προαγωγή του στη θέση του Προϊσταμένου, προαγωγή που πριν λίγους μήνες του έδωσε η ίδια διοικήτρια που τώρα μεθόδευσε την καταγγελία του ;

·      Πως κατοχυρώνονται οι εργασιακές θέσεις και σχέσεις όταν κάθε διορισμένος διοικητής που έρχεται, προβιβάζει και υποβιβάζει κατά το θυμικό του; Συνολικά, ασκείται διοίκηση με βάση σχετικές γνώσεις και κανόνες, με το θυμικό ή με ποιο άλλο σύστημα ;

·      Τώρα που αυτά τα γεγονότα έχουν πάρει τη συγκεκριμένη έκταση και στον εσωτερικό χώρο (παιδιά, υπόλοιπο προσωπικό), ποιά συγκεκριμένα μέτρα έχουν παρθεί για να επανα-οργανωθεί το χάος και να μην παρακωλύεται η ομαλή καθημερινότητά τους;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα θα διευκολύνει πιθανώς  το έργο των αρμόδιων (εισαγγελέας, αστυνομία ανηλίκων…),  που έχουν αναλάβει την υπόθεση της απόδοσης δικαιοσύνης.

Θα βοηθήσουν όμως και στην εκτίμηση του πόσο πολύ πάσχει το υποσύστημα ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ. Και αν για το εθνικό σύστημα παιδικής προστασίας δε μπορεί να γίνουν άμεσες και ουσιαστικές ενέργειες, τουλάχιστον για το συγκεκριμένο ίδρυμα  οι άμεσες και δραστικές παρεμβάσεις  επιβάλλονται.  

Αλλιώς…  «Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται»……

ΣΟΦΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΕΛΙΑ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑ

Η δημοσιογραφία της αλληλεγγύης

Την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου θα κυκλοφορήσει, όχι στα περίπτερα, αλλά στους δρόμους της πόλης, το μοναδικό ελληνικό Περιοδικό Δρόμου. Το όνομά του: «Σχεδία»

«121 εφημερίδες δρόμου, 40 χώρες, 6 ήπειροι, 1 φωνή ενωμένη ενάντια στη φτώχεια» είναι το σύνθημα του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου (International Network of Street Papers – INSP, www.street-papers.org). Με την προσθήκη της «Σχεδίας», τα μέλη πλέον γίνονται 122.

«Σχεδία» είναι το όνομα του μοναδικού ελληνικού περιοδικού δρόμου, που θα κυκλοφορήσει την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου στους δρόμους της πόλης. Είναι το νεότερο μέλος του Διεθνούς Δικτύου, που από την ίδρυσή του (το 1994) έχει συμβάλλει στην βελτίωση της ποιότητας ζωής εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Πώς; Είναι απλό. Τα περιοδικά δρόμου δεν πωλούνται στα συνήθη σημεία διάθεσης Τύπου (περίπτερα κ.λπ.). Πωλούνται αποκλειστικά και μόνο στους δρόμους της πόλης από διαπιστευμένους πωλητές. Οι πωλητές αυτοί προέρχονται από ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες: Άστεγοι, άνεργοι και γενικώς άνθρωποι που αποδεδειγμένα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Από την τιμή πώλησης του περιοδικού (3,00 ευρώ), το 50% (δηλαδή το 1,50€) πηγαίνει απευθείας στον ίδιο τον πωλητή.

Είναι μια ουσιαστική παρέμβαση στη ζωή κάποιων ανθρώπων. Είναι ένας τρόπος να εξασφαλίσουν ένα μίνιμουμ έστω έσοδο την ημέρα. Για τις πιο βασικές τους ανάγκες. Πέρα από αυτό, όμως, τα περιοδικά δρόμου λειτουργούν και ως μέσο απεγκλωβισμού από τον φαύλο κύκλο της κοινωνικής απομόνωσης και του αποκλεισμού.


Την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου, στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα του Δήμου Αθηναίων (αίθουσα «Οδοιπορικό στην Παλιά Αθήνα, Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, Θησείο, στις 14:00) θα γίνει η επίσημη παρουσίαση του περιοδικού, αλλά και ολόκληρου του κοινωνικού αυτού project, ενώ, αρχής γενομένης από το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου, μέσα από πολιτιστικές, μουσικές και άλλες δράσεις που θα οργανώσει το περιοδικό δρόμου «Σχεδία» στο κέντρο της πόλης, οι υποψιασμένοι πλέον πολίτες θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν περισσότερα για την νέα εκδοτική πρωτοβουλία.
Είναι κι αυτό στους στόχους των περιοδικών δρόμου: Η ευαισθητοποίηση και, εν τέλει, η κινητοποίηση του συνόλου των πολιτών ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού.

Η «Σχεδία» είναι η δημοσιογραφία της αλληλεγγύης, στην πράξη.

Το πρώτο τεύχος θα κυκλοφορήσει την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου στους δρόμους της πόλης.

Εκτός από το συνημμένο υλικό, στο λινκhttp://www.youtube.com/watch?v=FHaoFpEXNaUν βρείτε, με ελληνικούς υπότιτλους, το επίσημο βίντεο του Διεθνούς Δικτύου Περιοδικών Δρόμου ένα βίντεο που εξηγεί την φιλοσοφία και τον τρόπο λειτουργίας τους.

Ενώ στο λινκ www.youtube.com/watch?v=Aiu3c2-GCfg θα βρείτε, με ελληνικούς υπότιτλους, βίντεο κλιπ που έγινε για λογαριασμό του αυστραλιανού περιοδικού δρόμου "The Big Issue". "Πρωταγωνιστούν" οι ίδιοι οι πωλητές του.

INSP

www.street-papers.org

Πρόγραμμα Ανοικτών Ομιλιών στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη

Τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδος στα πλαίσια της κοινωνικής συνεισφοράς και της προσπάθειας για την προώθηση της κουλτούρας των Δικαιωμάτων του Παιδιού στη χώρα μας, διοργανώνουν Κύκλο Ανοικτών Ομιλιών με τίτλο:

ΜΙΛΑΜΕ με τους γονείς

ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ το παιδί και την οικογένεια

Οι ομιλίες, από έγκριτους επιστήμονες διαφόρων γνωστικών πεδίων απευθύνονται στο ευρύ κοινό και εστιάζουν σε θέματα ειδικού ενδιαφέροντος σχετικά με το παιδί και την οικογένεια με στόχο την έγκυρη ενημέρωση των γονέων και την ευαισθητοποίηση όλων μας.

Πρόγραμμα Ανοικτού Κύκλου Ομιλιών Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδος

Αμφιθέατρο Ιδρύματος Β. &  Μ. Θεοχαράκη

Βασιλίσσης Σοφίας 9 και Μέρλιν 1

Στάση Μετρό Σύνταγμα

Τρίτη 19/2/2013 Κλήμης Ναυρίδης, Καθηγητής Ψυχολογίας της Επικοινωνίας Πανεπιστήμιο Αθηνών

«Τα παιδιά της κρίσης»

Παρασκευή 29/3/2013 Μυρτώ Νίλσεν, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια

«Το παιδί του ανθρώπου»

Δευτέρα 1/4/2013 Βούρδας Απόστολος, Παιδοψυχίατρος, Παιδοψυχιατρική Κλινική Νοσοκομείου Παίδων    «Αγία Σοφία»

Παναγιώτα Ροδοπούλου, Κλινικός Ψυχολόγος,

Γιώργος Καβαλιεράτος, Κλινικός Ψυχολόγος

«Πως μιλάμε στα παιδιά για την κρίση»

Δευτέρα 20/5/2013 Κωνσταντίνα Ζούρλα, Βιοπαθολόγος-Μικροβιολόγος

«Λοίμωξη από τον ιό των κονδυλωμάτων.    Πρόληψη και αντιμετώπιση»

Δευτέρα 3/6/2013 Κλειώ Δεσινιώτη, Ιατρός, Επιστημονική συνεργάτης  Α’ Πανεπιστημιακής Κλινικής, Νοσοκομείο «Ανδρέας Συγγρός»

«Ήλιος και Δέρμα»

Ώρα έναρξης 18:30

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Σχετικές πληροφορίες τηλ.  210-8650111 κος Δημήτρης Ντζούρας

Η αντικοινωνική συμπεριφορά που παρουσιάζουν οι ανήλικοι ενός ιδρύματος παιδικής προστασίας και τι λένε οι ίδιοι

Της:
Π. Σιφνιού
Κοινωνιολόγος-ΜΑ Εγκληματολογιας
Υ.Διδ. Παντείου 



Το φαινόμενο της εμφάνισης αντικοινωνικής συμπεριφοράς[1] από τους ανήλικους αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θεωρητικούς προβληματισμούς και ερευνητικά αντικείμενα της πλειοψηφίας των εγκληματολογικών- και όχι μόνο- σχολών.  Πολυάριθμα είναι τα δημοσιεύματα της εγχώριας και διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τον προσδιορισμό των παραγόντων που συντελούν στην εμφάνιση μίας τέτοιας συμπεριφοράς, καθώς και στους πιθανούς τρόπους αντιμετώπισης της.

Αντικείμενο τέτοιων ερευνών έχουν αποτελέσει διάφορες υποομάδες ανηλίκων (ηλικιακές, φύλου,  πολιτισμικές, κοινωνικές, φυλετικές, κλπ), των οποίων ο πληθυσμός  έχει αναγνωριστεί πως βρίσκεται «σε κίνδυνο» [2](in risk) μελλοντικής παρουσίασης αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Μία από αυτές αποτελούν και οι ανήλικοι οι οποίοι μεγαλώνουν μακριά από τη βιολογική τους οικογένεια, είτε σε κάποιο ίδρυμα παιδικής προστασίας είτε υπό συνθήκες υιοθεσίας ή αναδοχής. Οι εγχώριες προσεγγίσεις αφορούν κυρίως ορφανοτροφεία και ιδρύματα παραδοσιακού κλειστού τύπου μεταχείρισης και φροντίδας ανηλίκων. Τα αποτελέσματα των ερευνών αυτών έχουν οδηγήσει στη δημιουργία μίας σχεδόν παγιωμένης άποψης περί πληθυσμού εν δυνάμει παραβατικού. Τι συμβαίνει όμως με τους ανηλίκους που ναι μεν μεγαλώνουν εκτός οικογενείας, αλλά φιλοξενούνται σε ιδρυματικά περιβάλλοντα διαφορετικής προσέγγισης, εναλλακτικού ίσως χαρακτήρα; Πιο συγκεκριμένα, σε οργανισμούς παιδικής προστασίας, που δεν εντάσσονται στα πλαίσια της παγιωμένης, αναχρονιστικής και κακοποιητικής (θα μπορούσαμε να πούμε) κρατικής κοινωνικής πολιτικής, η οποία ακολουθείται από την αρχή σχεδόν της ύπαρξης του κοινωνικού κράτους μέχρι και σήμερα. Το ερώτημα δηλαδή, που προκύπτει είναι αν καταρχήν, οι ανήλικοι που ζουν σε ένα ίδρυμα διαφορετικού τύπου παιδαγωγικής προσέγγισης, συνυφασμένη με τις σύγχρονες παιδαγωγικές τάσεις, παρουσιάζουν στοιχεία αντικοινωνικότητας και αν ναι, ποια είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία αυτών των συμπεριφορών. Επιπλέον διερευνάται σε ένα δεύτερο επίπεδο ο τρόπος που αντιδρά σε αυτό το φαινόμενο ένα τέτοιου τύπου ίδρυμα.  

Το παρόν κείμενο, επιχειρώντας να αναδείξει αυτό το ζήτημα, παρουσιάζει μέρος των αποτελεσμάτων ποιοτικής έρευνας[3] που έγινε στο σωματείο παιδικής προστασίας «Παιδικό Χωριό SOS». Ο λόγος που επιλέχτηκε ο συγκεκριμένος οργανισμός είναι διττός. Καταρχάς, ο ανήλικος πληθυσμός που φιλοξενεί ανταποκρίνεται στην πλειοψηφία των χαρακτηριστικών (risk factors) που έχουν αναγνωριστεί πως λειτουργούν ως παράγοντες μελλοντικής εμφάνισης αντικοινωνικής, αλλά και παραβατικής  συμπεριφοράς[4] . Καθώς πρόκειται για παιδιά που προέρχονται από οικογένειες με σοβαρά κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα, με ιστορικό κακοποίησης, σοβαρής παραμέλησης και εγκληματικότητας των γονέων, με ψυχιατρικά ζητήματα, αλλά και με μία κοινωνικά στιγματισμένη ταυτότητα. Επιπλέον, το Παιδικό Χωριό SOS επιλέχτηκε λόγω του εναλλακτικού, για τα ελληνικά δεδομένα, τρόπου προσέγγισης του ζητήματος της προστασίας ανηλίκων, καθώς το πρόγραμμα του λειτουργεί με βάση το οικογενειακό πρότυπο διαβίωσης και φροντίδας. Είναι ανοιχτό στην κοινωνία, υπάρχει συνεχής επαφή και σχέση στήριξης στα παιδιά, ακόμα και μετά την ενηλικίωση και αυτονόμηση τους από το πρόγραμμα και τέλος αποτελεί κομμάτι ενός διεθνούς οργανισμού, ο οποίος διαρκώς εξελίσσεται και δεν παραμένει δογματικά προσκολλημένος στην αρχική του  γραμμή προσέγγισης[5].  

Έρευνα

Η ποιοτική έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δύο επίπεδα. Αρχικά έγιναν συνεντεύξεις σε «παιδιά SOS» που είχαν φιλοξενηθεί και μεγαλώσει στον οργανισμό και στη συνέχεια ακολούθησε έρευνα στα αρχεία των φακέλων όλων των παιδιών που έχουν ολοκληρώσει τα προγράμματα του οργανισμού και τελικά αυτονομηθεί  από αυτόν ως ενήλικες πλέον. Με τον τρόπο αυτό επιχειρείται να παρουσιαστεί μία προσέγγιση διαφορετική από μία στείρα ποσοτική καταγραφή ποσοτικών στοιχείων που σχετίζονται με την αντικοινωνική συμπεριφορά του συγκεκριμένου πληθυσμού και να δοθεί λόγος στα ίδια τα άτομα που έχουν φιλοξενηθεί, προβάλλοντας τις απόψεις τους γύρω από το ζήτημα.

Καταγραφή Στοιχείων

Πρόκειται για εκτενής έρευνα στους φακέλους όλων των παιδιών (115 άτομα), που έχουν αποχωρήσει από τον οργανισμό από την αρχή λειτουργίας του πρώτου προγράμματος του(1982) μέχρι σήμερα (11/2011). Συλλέχθηκαν στοιχεία σχετικά με τις μορφές αντικοινωνικής συμπεριφοράς που εμφάνισαν, τους παράγοντες που κρίθηκε πως μπορεί να οδήγησαν σε αυτές, αλλά και  τον τρόπο χειρισμού του προβλήματος από τον οργανισμό.

Από τα 115 άτομα που έχουν αυτονομηθεί, οι 22 (19%) εμφάνισαν κάποιο είδος αντικοινωνικής συμπεριφοράς από την αρχή της φιλοξενίας τους στον οργανισμό μέχρι σήμερα. Η συγκεκριμένη ομάδα ατόμων (τα 22 άτομα) μας απασχόλησε για περαιτέρω διερεύνηση, από την οποία αναδείχθηκαν και παρουσιάζονται τα εξής ποσοτικά στοιχεία:

Α. Συμπεριφορά

Από τους 22 που εμφάνισαν αντικοινωνική συμπεριφορά, οι 13 (59%) ενεπλάκησαν σε ποινικό αδίκημα. Οι υπόλοιποι 9 δεν εξέλιξαν τη συμπεριφορά τους σε παραβατική.

Β. Φύλο

Οι 20 (90,9%) είναι αγόρια και τα 2 κορίτσια

Γ. Ηλικία

Σχετικά με την ηλικία που πρωτοεμφάνισαν αντικοινωνική συμπεριφορά, οι 18 (81%) ήταν έφηβοι, οι 2 ενήλικες και 3 παιδιά.

Δ. Ψυχιατρικό πρόβλημα

Στους 6 από του 22 (27,27%) διαγνώστηκε κάποιο ψυχιατρικό πρόβλημα, ενώ οι υπόλοιποι 16 (72,72%) ήταν ψυχιατρικά υγιείς. 

Ε. Είδος συμπεριφοράς-αδικήματος

Οι συχνότερες αντικοινωνικές συμπεριφορές και αδικήματα που εμφάνισαν ήταν: κλοπές (68%), φυγές (59%), επιθετικότητα (50%), σκασιαρχείο (50%), χρήση ουσιών (50%). Με βάση αυτά τα στοιχεία παρατηρείται πως το σημαντικότερο ποσοστό αντικοινωνικής συμπεριφοράς αποτελείται από πράξεις που στρέφονται εναντίων των ίδιων. Παράλληλα, αδικήματα που εμφανίζονται συχνά στον ευρύτερο ανήλικο πληθυσμό, στα συγκεκριμένα άτομα παρουσιάζονται σε ένα εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό. Για παράδειγμα οι φθορές ξένης περιουσίας αφορούσαν το ποσοστό του 9% και παραβάσεις κοκ μόλις το 4,5%. Σημαντικό επίσης είναι το ότι το 66,6% των περιπτώσεων κλοπής συνδέονται με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών.

ΣΤ. Παραβατικότητα γονέων

Σημαντικό είναι το ποσοστό (63%) των ατόμων των οποίων οι γονείς είχαν παρουσιάσει στο παρελθόν παραβατική συμπεριφορά. Ενώ ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το ποσοστό (36%)εκείνο που δείχνει ταύτιση συμπεριφορών σε επίπεδο πράξεων μεταξύ γονέων και παιδιών, χωρίς όμως να έχουν ζήσει μαζί τους, αφού τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν και κοινωνικοποιούνται στο περιβάλλον του ιδρύματος. 

Ζ. Μέτρα επίσημου κοινωνικού ελέγχου

Εδώ είναι σημαντικό να γίνει διαχωρισμός μεταξύ των ατόμων που εμφάνισαν αντικοινωνική συμπεριφορά μεν αλλά δεν προέβησαν σε κάποιο ποινικό αδίκημα δε, και εκείνων που αυτήν την συμπεριφορά την εξέλιξαν σε παραβατική.

Στην πρώτη περίπτωση δεν χρειάστηκε να επέμβει ο επίσημος κοινωνικός έλεγχος με κάποιο μέτρο, καθώς θεωρούταν πως ο έλεγχος και η επιτήρηση του οργανισμού ήταν επαρκής.

Στην δεύτερη περίπτωση (παραβατικοί) όμως η εμπλοκή των φορέων αυτών είναι αρκετά έντονη. Αναλυτικά:

-        Καταδικαστική απόφαση σε φυλάκιση είχαν 9 άτομα, δηλαδή το 69% εκ των παραβατικών και το 40%  των αντικοινωνικών στο σύνολο τους .

-        Όσο βρίσκονταν υπό την φροντίδα-επιμέλεια του οργανισμού τους επιβαλλόταν κυρίως (με ποσοστό 77%) αναμορφωτικά μέτρα με συχνότερο εκείνο της ανάθεσης τους σε κάποιον επιμελητή ανηλίκων.

-        Από τους 9 που φυλακίσθηκαν οι 7 (78%) δεν βρίσκονταν εκείνη την περίοδο υπό την επιμέλεια του οργανισμού, καθώς είχαν ολοκληρώσει το πρόγραμμα και είχαν αυτονομηθεί.

Η. Εξέλιξη συμπεριφοράς μετά την αυτονόμηση τους από τον οργανισμό

Και σε αυτήν την κατηγορία παραμένει ο ίδιος διαχωρισμός μεταξύ αντικοινωνικότητας χωρίς ποινική παράβαση και παραβατικότητας.

Στην πρώτη περίπτωση λοιπόν το 100% των ατόμων είχαν θετική εξέλιξη. Δεν εμφανίζουν δηλαδή πλέον στοιχεία αντικοινωνικότητας και ζουν ισορροπημένα.

Αντίθετα, από τα άτομα που εμφάνισαν παραβατική συμπεριφορά, μόνο το 31% (4 άτομα) αντιμετώπισε το πρόβλημα και έχει βελτιωμένη πορεία. Ενώ, το 69% (9άτομα)συνεχίζει ακόμα και σήμερα να έχει σοβαρή εμπλοκή με το νόμο. Παρόλα αυτά όμως παραμένει χαμηλό ποσοστό στο σύνολο των ανεξάρτητων, αφού αγγίζει μόλις του 7,82%.

Συνεντεύξεις

Το δείγμα των συνεντεύξεων αποτελείται από ενήλικες ηλικίας 20 έως 36 ετών, οι οποίοι έχουν φιλοξενηθεί στο Παιδικό Χωριό SO.S. Βάρης και αργότερα στη Στέγη Νέων του Παιδικού Χωριού SOS[6]. Σήμερα είναι είτε πλήρως ανεξάρτητοι και αυτόνομοι, είτε βρίσκονται στη διαδικασία αποχώρησης από τα προγράμματα του οργανισμού και στην προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης.

 Οι συνεντεύξεις ήταν προσωπικές, μη τυποποιημένες. Ο βασικός κορμός  τους, δομήθηκε γύρω από τρείς βασικούς τομείς: 1) παιδιά θύτες, 2)παιδιά θύματα και 3) πρόληψη αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Συμπερασματικά, κατά την ανάλυση των συνεντεύξεων αποκαλύφθηκαν κοινά σημεία- απόψεις των συνεντευξιαζόμενων, σχετικά με το φαινόμενο της εμφάνισης αντικοινωνικής συμπεριφοράς στον οργανισμό, αλλά και τη λειτουργία του προγράμματος. Τα σημαντικότερα σημεία (ανά κατηγορία) στα οποία υπήρξε σύγκληση και συχνά απόλυτη ταύτιση απόψεων είναι τα εξής:

Α. Εμφάνιση αντικοινωνικής συμπεριφοράς

-        Όλοι υποστηρίζουν πως υπήρχε αντικοινωνική συμπεριφορά από τα παιδιά κατά τη διαμονή τους στο SOS. Επίσης, είναι όλων πεποίθηση πως τα τελευταία χρόνια λειτουργίας του οργανισμού η εμφάνιση τέτοιων περιστατικών είναι πιο συχνή, αλλά και πιο σοβαρής μορφής.

-        Οι μορφές αντικ. συμπεριφορές που αντιλήφθηκαν είναι κυρίως: βία, μικροκλοπές, χρήση ναρκωτικών. Τα παιδιά μικρότερης ηλικία (21-24) μίλησαν για σεξουαλική κακοποίηση, αιμομιξία.

 «…θυμάμαι ένα παιδί, όταν πρωτοήρθαν, που πήρε τα αδέρφια του και έφυγαν. Τα έκρυψε, χάθηκαν. Τους έψαχναν και τους βρήκαν την επόμενη μέρα. Στα κανάλια είχαμε βγει. Τα ίδια παιδιά έκαναν και σεξ μεταξύ τους, αιμομιξία. Υπήρχαν και βίαιες συμπεριφορές. Τα παιδιά μεταξύ τους, αλλά και εναντίων των μαμάδων. Μία από αυτές τραυματίστηκε κιόλας.» (Χ. 25 ετών)

-        Αποδέκτες αυτής της συμπεριφοράς ήταν άτομα τόσο εντός του οργανισμού (μητέρες SOS, παιδαγωγοί, άλλα παιδιά), όσο και εκτός(κυρίως συμμαθητές, από τους οποίους εκλάμβαναν ρατσιστική συμπεριφορά). Έκαναν λόγο και για σύσταση συμμορίας με σκοπό την υπεράσπιση τους απέναντι σε συμπεριφορές περιθωριοποίησης τους.

«Υπήρχαν  τέτοια περιστατικά. Εκτός και εντός του χωριού. Για παράδειγμα αρκετές μικροκλοπές. Βία κυρίως εντός SOS, μεταξύ μας. Αλλά και σε περιπτώσεις έξω όπου μας ενοχλούσαν, μόνο τότε. Μαζευόμασταν και πηγαίναμε και τους βρίσκαμε. Από ναρκωτικά δε άλλο τίποτα. Υπήρχαν πολλά.» (Α. 22 ετών)

 Β. Θυματοποίηση παιδιών

-        Κοινή τοποθέτηση ήταν η ύπαρξη κακοποιητικής συμπεριφοράς εκ μέρους κάποιων μητέρων SOS, υπό μορφή σωματικής αλλά και ψυχολογικής βίας. Αυτό συνέβαινε κυρίως τα αρχικά χρόνια λειτουργίας του οργανισμού, όπου σύμφωνα πάντα με τους συνεντευξιαζόμενους, δεν υπήρχε επαρκής εκπαίδευση, ήταν δυσκολότερος ο έλεγχος τους λόγω μειωμένου εξειδικευμένου προσωπικού και ήταν πολύ δύσκολη η ανεύρεση διατεθειμένων γυναικών τότε να ασκήσουν το συγκεκριμένο επάγγελμα.  

-        Στις ερωτήσεις σχετικά με την επαφή τους με τους υπόλοιπους κοινωνούς της περιοχής υπήρξε κοινή τοποθέτηση για περιθωριοποίηση και διαχωρισμό εναντίων τους. Χαρακτηριστική είναι η έκφραση «sosακι», με την οποία αναφέρονταν απέναντι τους οι συμμαθητές τους. Η αντίδραση τους διαχωριζόταν σε δύο κατηγορίες. Στην πρώτη ανήκαν τα παιδιά εκείνα που προσπαθούσαν να περνούν απαρατήρητα και να μην δίνουν στόχο για περαιτέρω σχολιασμό. Απέφευγαν οποιαδήποτε σχέση με άτομα εκτός του ιδρύματος. Τα παιδιά της δεύτερης κατηγορίας προσπαθούσαν να αποδείξουν την «ανωτερότητα» τους, όπως έλεγαν, σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά και την ψυχική τους δύναμη, αφού σε σχέση με εκείνα είχαν να αντιμετωπίσουν σημαντικές προσωπικές δυσκολίες. Στην πλειοψηφία τους συμμετείχαν στις ευρύτερες παρέες του σχολείου και στις δραστηριότητες που διοργάνωνε το σχολείο.

«… ρατσισμός από καθηγητές, συμμαθητές και από άτομα μεγάλης ηλικίας, οι οποίοι ασκούσαν αρνητική κριτική. Όλο τους φταίγαμε και τίποτα δεν κάναμε σωστά. Και οι καθηγητές την ίδια συμπεριφορά είχαν.  Τα παιδιά ήταν τα χειρότερα. Μας φώναζαν ορφανά, χωρίς μάνα και πατέρα. Τα σοσάκια. Ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι. Πολλοί από εμάς ντρεπόντουσαν να πηγαίνουν στο σχολείο με το λεωφορειάκι του sos και πήγαιναν με τα πόδια.» (Π. 27 ετών)

-        Οι κοινωνικοί φορείς, με τους οποίους είχαν έρθει σε επαφή, κρίνονταν θετικά καθώς, όχι μόνο δεν προέβαιναν σε διακρίσεις εναντίον τους αλλά έκαναν και προσπάθειες για την ομαλή ένταξη τους στις εκάστοτε κοινωνικές ομάδες (σχολική τάξη, αθλητικά σωματεία, ωδεία κτλ). Ιδιαίτερα οι φορείς του επίσημου κοινωνικού ελέγχου (αναφέρθηκαν σε αστυνομία και δικαστήρια) αξιολογούνταν ως ιδιαίτερα προστατευτικοί και υποστηρικτικοί. 

Γ. Αίτια εμφάνισης αντικ. συμπεριφοράς

-        Αδυναμία έγκαιρης αναγνώρισης από την πλευρά των επαγγελματιών του οργανισμού, των δυσκολιών και προβλημάτων που αντιμετωπίζει το κάθε παιδί. Με αποτέλεσμα την καθυστερημένη αντίδραση τους.

«Υπάρχει η προσπάθεια για την αντιμετώπιση, αφού όμως εμφανιστεί το πρόβλημα. Ε τότε είναι αργά. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν το σκέφτονται. Είναι απλό, αφού είναι σκληρή η κοινωνία, πρέπει να τους το δείξεις αυτό. Αύριο μεθαύριο τα παιδιά θα βγουν από εκεί και θα δουν τη πραγματικότητα. Να τους χαϊδεύεις τα αυτιά δεν γίνεται. Και τώρα τα πράγματα είναι πιο σκληρά. Τα βλέπουν παντού. Τηλεόραση, internet, έξω, παντού. Ε δεν θα τα πάρουν? Έχει αλλάξει και ο νέος σήμερα. Εμείς θέλαμε απλά να παίξουμε. Τώρα θέλουν να τα κάνουν όλα. Πρέπει να τους δείξεις πιο ωμή την αλήθεια.»  (Χ. 35 ετών)

-      Αιτιολογούν τη βίαιη συμπεριφορά τους απέναντι σε συμμαθητές ως αποτέλεσμα ρατσιστικής αντιμετώπισης τους.

«Στο σχολείο υπήρχε κάποιος ρατσισμός από συγκεκριμένη ομάδα παιδιών όμως. Άλλα για λίγο. Μετά το έκοψαν. Τους το κόψαμε εμείς. Μαζευτήκαμε και τους πλακώσαμε.» (Α. 22 ετών)

-      Τη βίαιη συμπεριφορά που ανέπτυσσαν μεταξύ τους στα πλαίσια του SOS την εξηγούν ως αποτέλεσμα καταπιεσμένου θυμού ο οποίος έπρεπε με κάποιον τρόπο να εκτονωθεί.

«Μπορεί να παίζαμε μπάσκετ και πάνω στο παιχνίδι να τσακώνονταν κάποιοι και ο ένας να κυνηγάει τον άλλον και να θέλει να τον χτυπήσει τόσο πολύ που να μπαίνει μέσα από το παράθυρο του σπιτιού του. Υπερβολική αντίδραση.. ένοιωθαν πως έπρεπε οπωσδήποτε να ξεθυμάνουν.» (Κ. 34 ετών)

-      Σχετικά με τη συμπεριφορά τους στη Στέγη Νέων, υποστηρίζουν όλοι πως η αντικοινωνικότητα που πρωτοεμφανίζεται στο παιδικό Χωριό συνεχίζεται και στη Στέγη. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα αυτή εντείνεται. Κρίνουν πως αυτό είναι αποτέλεσμα της δυσκολίας προσαρμογής τους στη νέα κατάσταση συνθηκών που έχουν να αντιμετωπίσουν. Ως τέτοιες αναφέρουν την μεγαλύτερη ελευθερία, τις περισσότερες και νέου είδους ευθύνες, τον μεγαλύτερο φόβο, την συγκατοίκηση, την ανασφάλεια λόγω έλλειψης της μητέρας SOS και την διεκδίκηση ανεξαρτησίας.   

Δ. Αντιμετώπιση από τον οργανισμό και προληπτικός ρόλος

-        Η αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε συμπεριφορές αντικοινωνικού χαρακτήρα χαρακτηρίστηκε ως χαλαρή, ελαστική και εκφρασμένη με απλή τιμωρία. Παραδείγματα που δόθηκαν είναι η μείωση ή περικοπή του χαρτζιλικιού για λίγες μέρες και η ήπια επίπληξη από κάποιον υπεύθυνο (παιδαγωγό ή τον διευθυντή). Πρόταση σχεδόν όλων ήταν για μεγαλύτερη αυστηροποίηση των αντιδράσεων των υπευθύνων.  Παρόλα αυτά εκτιμούσαν την προσπάθεια των επαγγελματιών του ιδρύματος για επικοινωνία και προσέγγιση η οποία βασιζόταν στις σχέσεις «φιλίας» και «οικογένειας» που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ τους στα πλαίσια της κοινής ζωής τους και καθημερινότητας στο ίδρυμα.

«Το SOS βοηθάει αφού είναι ακόμα καλές οι συνθήκες. Οικογενειακό κλίμα ας πούμε. Πιο κλειστή κοινωνία, που ο ένας ξέρει τον άλλον, όχι όπως στην υπόλοιπη κοινωνία που είναι όλοι άγνωστοι. Αυτό βοηθάει.» (Θ.35 ετών)

«Εγώ πιστεύω πως μόνο και μόνο που έχουν βρεθεί σε αυτόν τον χώρο και βλέπουν τι έχουν γλιτώσει, αν καταλάβαιναν,… Γιατί αν έμπαιναν πουθενά αλλού θα ήταν πολύ χειρότερα, πολύ χειρότερες συνθήκες. Θα έλεγαν μακριά από αυτά. Θα πρέπει να καταλαβαίνουν από μόνοι τους ή να τους δίνει κάποιος να καταλάβουν.  Πρέπει προφανώς να τους παίρνουν από το χεράκι και να τους πηγαίνουν σε τέτοια μέρη και να τους δείχνουν.» (Χ. 35 ετών)

-        Σχετικά με τον προληπτικό ρόλο που μπορεί να έχει το πρόγραμμα στην εμφάνιση αντικοινωνικής συμπεριφοράς των ανηλίκων που φιλοξενούνται σε αυτόν, αναγνωρίζουν πως δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο πολιτικής που ακολουθείται. Αυτό το οποίο αντιλαμβάνονται είναι πως κάποια στοιχεία της λειτουργίας του οργανισμού συντελούν στην πρόληψη τέτοιων συμπεριφορών. Ως τέτοια χαρακτηρίζουν: α) την εξατομικευμένη προσέγγιση κάθε περίπτωσης, β) το ότι το SOS λειτουργεί χωροταξικά ως μία μικρή προστατευμένη κοινότητα, αλλά παράλληλα παραμένει ανοιχτό στην κοινωνία μέσω της συνεχούς επικοινωνίας και συνεργασίας με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, γ) τη διαδικασία που ακολουθείται για την ανεξαρτητοποίηση του παιδιού, μέσω του περάσματος του εφήβου από τη Στέγη Νέων και από εκεί στη νέα του ζωή. Αυτή η σταδιακή διαδικασία δημιουργεί την αίσθηση ασφάλειας στο άτομο. Και δ) την συνεχή στήριξη του οργανισμού ακόμα και μετά την ανεξαρτητοποίηση του από αυτόν, μέσω οικονομικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης.

-        Σε γενικές γραμμές θεωρούν πως η βάση λειτουργίας του προγράμματος είναι προς την σωστή κατεύθυνση. Η μη απόλυτη αποτελεσματικότητα του έγκειται στην ανικανότητα των ατόμων (ειδικοί και μητέρες) να αναγνωρίσουν αρχικά το πρόβλημα και στη συνέχεια να ανταποκριθούν στον ρόλο τους για την αντιμετώπιση του.

-        Δεδομένης της θέσης τους περί ατομικής ευθύνης εξέφρασαν όλοι την άποψη, πως θα πρέπει να υπάρχουν πιο αυστηρές προδιαγραφές σχετικά με την επιλογή των επαγγελματιών του οργανισμού και ιδιαίτερα των μητέρων. Συγκεκριμένα για τις μητέρες ζητούσαν την συνεχή εκπαίδευση τους, αλλά και τον συνεχή έλεγχο στην άσκηση του ρόλου τους, ώστε να αποφευχθούν κακοποιητικές συμπεριφορές που είχαν παρατηρηθεί στο παρελθόν, αλλά και να αποκτήσουν μεγαλύτερη παιδαγωγική γνώση.

  «Όσον αφορά τις μητέρες και τους παιδαγωγούς θέλει ψάξιμο. Χρειάζεται εμπειρία για να βοηθήσουν. Μία μητέρα που ποτέ δεν είχε παιδιά δικά της πώς να ανταποκριθεί; Για παράδειγμα με τη μητέρα που είχα τα πρώτα χρόνια στο SOS δυσκολευόμουν και ήμουν κωλόπαιδο. Αργότερα όμως άλλαξα μητέρα αναγκαστικά γιατί πήρε σύνταξη. Με τη δεύτερη ήμουν άλλος άνθρωπος, γιατί συζητούσα μαζί της… Τότε ξέκοψα από όλα τα στραβά. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να μιλήσεις…» (Α. 22 ετών) 

 Καταλήγοντας

Από μία πρώτη ανάγνωση φαίνεται καταρχήν πως η εμφάνιση αντικοινωνικών συμπεριφορών είναι πολύ λιγότερο συχνή, σε σχέση ίσως με το αναμενόμενο, αν λάβουμε υπόψη τα χαρακτηριστικά του πληθυσμού που φιλοξενείται. Επαναλαμβάνεται, πως το ποσοστό των ατόμων, που έχουν αυτονομηθεί από το πρόγραμμα, και εμφάνισαν στοιχεία αντικοινωνικότητας είναι 19 % ενώ το ποσοστό εκείνων που δεν αντιμετωπίστηκε τελικά το πρόβλημα και εξακολουθούν να προβαίνουν σε τέτοιου είδους συμπεριφορές αποτελεί μόλις το7,82 %. Αυτό το οποίο παραμένει προβληματικό είναι  η δυσκολία αποτελεσματικού χειρισμού ατόμων με συμπεριφορά σοβαρής παραβατικότητας.

Προς αυτήν την κατεύθυνση φαίνεται να είναι και οι απόψεις των «παιδιών SOS», αφού γενικά συμφωνούν με τα ποσοτικά συμπεράσματα που προκύπτουν από την έρευνα στα αρχεία των φακέλων. Κρίνουν θετικά το πρόγραμμα στο σύνολο του, αντιλαμβάνονται πως η εμφάνιση αντικοιν. συμπεριφοράς είναι αποτέλεσμα τόσο κοινωνικών παραγόντων όσο και προσωπικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει το κάθε παιδί ξεχωριστά, αλλά παράλληλα τονίζουν πως η μη έγκαιρη λήψη μέτρων σε συνδυασμό με την αδυναμία κάποιων επαγγελματιών να ασκήσουν σωστά τον ρόλο τους μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρότερες συμπεριφορές. 

Πέρα από τα συμπεράσματα προκύπτουν και αρκετοί προβληματισμοί. Το σημαντικότερο ίσως είναι κατά πόσο είναι ορθό να χαρακτηρίζουμε μία συμπεριφορά ενός ανηλίκου, που έχει μεγαλώσει σε ίδρυμα, ως αντικοινωνική χρησιμοποιώντας τα ίδια κριτήρια με βάση τα οποία χαρακτηρίζουμε ως αντικοινωνική μία αντίστοιχη συμπεριφορά ενός ανηλίκου της ευρύτερης κοινωνίας. Για παράδειγμα, μπορεί να χαρακτηριστεί ένα παιδί ως αντικοινωνικό όταν η συμπεριφορά του αυτή περιορίζεται εντός του ιδρύματος;

Βιβλιογραφία

«Απολογιστική έκθεση Παιδικών Χωριών» Αθήνα, 2010.

Γεωργούλας Σ., «Ανήλικοι παραβάτες στην Ελλάδα : κοινωνική αναπαράσταση και αντιμετώπιση», Αθήνα : Ελληνικά Γράμματα , 2000

Κουράκης Ν. «Έφηβοι παραβάτες και κοινωνία», Αθήνα: Αντ.Ν. Σάκκουλα, 1999

Φαρσεδάκη, Ιακ.«Παραβατικότητα και Κοινωνικός Έλεγχος των Ανηλίκων», Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη, 1985

Farrington D. «Developmental Criminology and Risk-Focused Prevention» in Maguire Μ., Morgan R.. and Reiner R. «The Oxford handbook of criminology» 3^rd edition, Oxford : Oxford University Press, 2002

Millie, A., Jacobson, J., Hough, M. and Paraskevopoulou, A. (2005a) Anti-social

behaviour in London - Setting the context for the London Anti-Social Behaviour

Strategy, London: GLA.

www.sos-villages.gr

---

[1] Σε γενικές γραμμές η αντικοινωνική συμπεριφορά μπορεί να είναι οτιδήποτε, από χαμηλού επιπέδου επίμονη ενόχληση μέχρι σοβαρή βία ή άλλων μορφών εγκληματικής συμπεριφοράς. Σύμφωνα με το Crime & Disorder Act, 1998 «… an anti-social manner, that is to say, in a manner that caused or was likely to cause harassment, alarm or distress to one or more persons ...» επίσης βλ. Millie, A., Jacobson, J., Hough, M. and Paraskevopoulou, A. (2005a) Anti-social

behaviour in London - Setting the context for the London Anti-Social Behaviour

Strategy, London: GLA.

[2] Βλ. Farrington D. «Developmental Criminology and Risk-Focused Prevention» in Maguire Μ., Morgan R.. and Reiner R. «The Oxford handbook of criminology» 3^rd edition, Oxford : Oxford University Press, 2002

[3] Αποτελεί μέρος της διδακτορικής διατριβής με τίτλο «Ο προληπτικός ρόλος του Παιδικού Χωριού SOS στην εμφάνιση αντικοινωνικής συμπεριφοράς των ανηλίκων.»

[4] Βλ. Φαρσεδάκη, Ιακ.«Παραβατικότητα και Κοινωνικός Έλεγχος των Ανηλίκων», Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη, 1985, καθώς και Γεωργούλας Σ., «Ανήλικοι παραβάτες στην Ελλάδα : κοινωνική αναπαράσταση και αντιμετώπιση», Αθήνα : Ελληνικά Γράμματα , 2000, και Κουράκης Ν. «Έφηβοι παραβάτες και κοινωνία», Αθήνα: Αντ.Ν. Σάκκουλα, 1999

[5] Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.sos-childrensvillages.org και στο http:// www.sos-villages.gr

[6] Η Στέγη Νέων αποτελεί τη συνέχεια της παιδαγωγικής διαδικασίας του Παιδικού Χωριού SOS. Όταν τα παιδιά φτάνουν στη μέση εφηβεία μεταβάινουν στο χώρο της Στέγης όπου και προετοιμάζονται για την ανεξαρτητοποίηση τους. Στεγάζεται σε μία πολυκατοικία με διαμερίσματα σε κάποιο χώρο της ευρύτερης κοινωνίας μακριά από το Παιδικό Χωριό. Για περισσότερα βλέπε www.sos-villages.gr και «Απολογιστική έκθεση Παιδικών Χωριών» Αθήνα, 2010. 
ΠΗΓΗ: www.theartofcrime.gr

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΚΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Σας προσκαλούμε την Τρίτη, 20 Νοεμβρίου, 

Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού, 

σε εκδήλωση στις 7μμ στο αναγνωστήριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης,

Δομοκού 2, Μετρό - Σταθμός Λαρίσης.

Θα συζητήσουμε τα δικαιώματα των παιδιών και τη σημασία τους, ιδιαίτερα κάτω από τις σημερινές συνθήκες κρίσης. 

Θα υπάρχει ασφαλής δημιουργική απασχόληση για τα παιδιά

στο Εργαστήρι Πολιτισμού και στη Δημοτική Βιβλιοθήκη.

ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Τα δικαιώματα του παιδιού αποτελούν μια νομική δέσμευση, που για να γίνει πραγματικότητα απαιτεί την ευθύνη της Πολιτείας, αλλά  και την κοινωνική συνειδητοποίηση και  προσωπική  ευαισθησία όλων μας. Είναι αναγκαίο, πριν απ' όλα, να  γνωρίζουμε τα δικαιώματα που περιγράφει η Διεθνής Σύμβαση και να τα κατανοούμε σε βάθος, τόσο τα ίδια τα παιδιά όσο  και οι μεγάλοι. Είναι αναγκαίο να τα συζητάμε δημόσια, ώστε να αντιληφθούμε τη σημασία τους σε μια σειρά από σημαντικά  ζητήματα που αφορούν τη ζωή και την ανάπτυξη των παιδιών μέσα σε έναν  κόσμο γεμάτο αντιφάσεις και συγκρούσεις που αλλάζει ραγδαία. Τέλος, πρέπει να  καταλάβουμε πως ο σεβασμός στα δικαιώματα αφορά όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά  και πως συνδέεται στενά με την κατανόηση από τα ίδια τα παιδιά του πλαισίου και των κανόνων μέσα στα οποία μπορούν να λειτουργούν, των υποχρεώσεων που έχουν ανάλογα με την ηλικία τους, του σεβασμού των δικαιωμάτων των άλλων. Κάθε παιδί είναι μοναδικό και γνωρίζοντας τα δικαιώματά του μεγαλώνει και ωριμάζει με το δικό του τρόπο και τους δικούς του ρυθμούς.

Στις σημερινές συνθήκες κρίσης, ωστόσο, η αμφισβήτηση και η αποδυνάμωση των δικαιωμάτων των παιδιών γίνεται πιεστική. Η φτώχεια, η αδυναμία του κράτους πρόνοιας να στηρίξει τους πιο αδύναμους, η τεράστια ανεργία των γονιών, οι διακρίσεις και ο αποκλεισμός που δυναμώνουν μέσα σε ένα κλίμα ανταγωνισμού και σύγκρουσης, κινδυνεύουν να μετατρέψουν την κοινωνία μας σε ζούγκλα, όπου θα ισχύει ο νόμος του πιο δυνατού.  Η πρόσφατη Έκθεση Αξιολόγησης της χώρας μας από την αρμόδια επιτροπή του ΟΗΕ σχετικά με την εφαρμογή των δικαιωμάτων του παιδιού υπογραμμίζει τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και τα θεσμικά ελλείμματα που υπάρχουν.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι υποχρέωση να  κρατήσουμε στο κέντρο της προσοχής μας τα  ίδια τα παιδιά και την ανάγκη να μεγαλώσουν σαν αυτόνομες δημιουργικές προσωπικότητες και να αναπτύξουν τις διανοητικές και συναισθηματικές τους ικανότητες. Έχουμε υποχρέωση να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να  διαβάσουν βιβλία, να μάθουν υπολογιστή, να παίξουν δημιουργικά παιχνίδια, να  γίνουν κοινωνικοί άνθρωποι που συμμετέχουν, συζητούν και μπορούν να φανταστούν έναν καλύτερο κόσμο. Για να γίνει αυτό οφείλουμε να αναπτύσσουμε θετικές δράσεις μέσα από συλλογικές προσπάθειες, να αναζητούμε  λύσεις στα προβλήματα, να  δείχνουμε αλληλεγγύη, να  στηρίζουμε τους πιο αδύνατους, να είμαστε όσο γίνεται δίκαιοι και δημιουργικοί.   

                                  

-- 

-------------------------------------------------------

Εργαστήρι Πολιτισμού
Αλκαμένους 11β, Σταθμός Λαρίσης
Αθήνα 104 39
Tηλ. Επικ.: 210.8846.590 / 6977.216665
http://ddp.org.gr
http://www.facebook.com/www.ddp.org.gr